داستانی در مورد یک پرنده وجود دارد. پــرنده ای که تنها یــک بار در عمرش مــی خواند. اما زیباتر از همه موجودات دیگر روی زمین می خواند ایـــن پرنده از اولین لحظه ای که لانه خود را تــــرک مـــی کند به دنبال یک بـــوته خــار مـــی گردد و تا زمانی که آن را پیدا نکرده آرام نمی یابد. بعد در حــالی که در میان شاخه های وخشی آواز می خواند خود را با آن مــی فشارد. سپس در حالی که جان می دهد.آوازی مـــی خواند که با آن از چکاوک ها و بلبلان در زیبایـــی صوت سبقت مــی گیرد.آوازی خارق العاده که بهای آن زندگـــی است اما تمامـی دنیا به سکوت فـرو می رود تا به آوازش گوش دهد و خداوند در بهشتش راضی می گردد، زیرا بهترین ها را تنها به قیمت پردردترین ها می توان به دست آورد .

از کتاب پرندگان خارزار از کالین مک كالو   

بزرگتر که شدم        گفتم دنیا بزرگ است، کشورم را تغییر میدهم.

در نوجوانی              گفتم کشورم خیلی بزرگ است ، شهرم را تغییر میدهم

جوان که شدم          گفتم که شهر خیلی بزرگ است،محله خود را تغییر میدهم.

به میانسالی که رسیدم   گفتم از خانواده ام شروع میکنم.

در این آخر عمر میبینم که باید از خودم شروع میکردم . اگر تغییر را از خودم آغاز کرده بودم ، خانواده ام ، محله ام ، شهرم ، کشورم و بالاخره  جهان را به قدر توانم تغییر میدادم