نگارش در تاريخ سه شنبه سی و یکم شهریور 1388 توسط علی حامدی
سلام نرخی را نمی شناسم
زیرا
هزاران سال خفته بودم
خواستم به دیدار آیم
درختان فلزی کاشته بودند
گم کرده ام
خودم و حتی کیف رنگم را
جا گذاشته ام قلب شیشه ایم را
من رفتم
از شهر درختان فلزیت
و حال در بین جماعت دروغین بسیار تنهایم
پیراهن چهار خانه
و تعارفات کودکانه در صف مینی بوس
جا مانده اند
آنان را ندیده ای؟
صداقتم در پیراهن بود
آن را جا گذاشته ام؟
پوستین مادیم و چند تل استخوان بر من مانده اند
به دیدارت خواهم آمد
با یک نسیم
آرام و بی صدا
صدایی شنیده ایی
باور مکن
زیرا صدا نغمه ی دیوار درون تهی است
و سکوت سنگین است.
من با سکوت میروم
اما دوباره می گویم
پیراهن چهار خانه ام را جا گذاشته ام
آن را ندیده اید؟
صداقتم در پیراهن بود
ادامه مطلب...
موفقیت...پيروزي....آرمان....هدف
...زندگي با طعم دوست داشتن
.خواستن .توانستن
........
.......
اگر نمي تواني بالا روي ،
سيب باش تا افتادنت انديشه اي را بالا برد .
دکتر شريعتي
